back to homepage


S P A C E, E X P A N D I N G
ABOUT THE EXHIBITION / SCROLL DOWN FOR DUTCH VERSION

1 December 2012 - 13 January 2013
Finissage Sunday 13 January 2012, 14.00 – 15.00 hrs
Galerie Hein Elferink, Staphorst

Henriëtte van ‘t Hoog, Gracia Khouw, Mischa Rakier en Sonia Rijnhout


In cosmology there is a theory that the universe is expanding at an ever-increasing rate. Started from a small universe that sprayed apart with a big bang, this unknown force is still continuing and increasingly pushes galaxies apart. This takes place in a time and space that are almost unimaginable and immeasurable for us.

Scientific discoveries about the universe expand our perception and provide a framework for the imagination. Painting does this as well. If you stand in front of a painting, you dive into the time and space of the painting. The eye sees lines, surfaces, colour and paint in a certain order and puts the imagination to work, looking for meaning that relates primarily to our immediate surroundings, the habitable world. But what if the meaning refuses to be reduced to the reality as we experience it in everyday life?

In the exhibition Space, Expanding four artists are brought together who investigate ‘space' in a manner akin to thinking about the universe. Unlike an architectural, habitable room you can build, which has dimensions through which you can walk, there is also space that denies any such foothold. Imagine a space that is continuously expanding and where there are no fixed dimensions or distances. What effect will that have on our perception of depth, motion and matter?

The artworks in Space, Expanding approach space differently from what we are accustomed to seeing. At first glance, they proceed from a recognizable starting point, such as perspective, grid lines, text, images or reflections of reality, but on closer inspection each image contains within itself multiple representations or propositions of reality.

The wall objects by Henriette van 't Hoog (1943) appear as cubes only from certain viewpoints, but not a single angle is 90°. They change through the movement of the spectator, and the work actually pokes fun at perspective. The spatiality is not only in the object itself, but continues on the wall, as vibration and glow of colour.

Gracia Khouw (1967) turns written language into an image. If you see letters, then you're strongly inclined to want to extract some information, but actually her images are about what is happening between the letters in the ‘spaces’ or ‘white areas’. You can see her paintings as an enlargement of this space, arranged in segments with sight lines from the centre of the canvas.

Sonia Rijnhout (1954) shows paintings composed of grids: bundled lines tumbling over each. In her previous works she included fragments of word-images and mark-like forms; in her recent work she focuses on multiple structures. She posits that purity is not only a matter of simplicity and reduction, but also can hide in complexity.

The work of Mischa Rakier (1970) examines the extent to which you take your perceptions for reality. He makes objects and installations in which the viewer is simultaneously confronted with multiple viewpoints. Reflections and fragmentations play a major role; the perception of the environment is both strengthened and weakened by its abundance of image duplications.

translation by Kathryn Rudy


In de kosmologie bestaat een theorie dat het heelal met toenemende snelheid uitbreidt. Begonnen vanuit een klein universum dat met een oerknal uiteen spat, zet deze onbekende kracht zich nu nog steeds voort en duwt melkwegstelsels steeds verder van elkaar. Dit speelt zich af in een voor ons bijna onvoorstelbare en onmetelijke tijd en ruimte.  

Wetenschappelijke ontdekkingen over het heelal verruimen onze waarneming en bieden een kader voor de verbeelding. De schilderkunst doet dat eveneens. Als je voor een schilderij staat, duik je in de tijd en ruimte van het schilderij. Het oog ziet lijnen, vlakken, kleur en verf in een bepaalde ordening en zet de verbeelding aan het werk. Op zoek naar betekenis die zich in eerste instantie verhoudt tot onze directe omgeving, de bewoonbare wereld. Maar wat als de betekenis zich niet laat herleiden tot de werkelijkheid zoals we die in het dagelijks leven ervaren? 

In de tentoonstelling Space, Expanding zijn vier kunstenaars bij elkaar gebracht die ‘ruimte’ onderzoeken op een manier die verwant is aan het denken over het heelal. In tegenstelling tot een architecturale, bewoonbare ruimte die je kunt bouwen, die afmetingen heeft en waar je doorheen kunt lopen, is er ook ruimte diezich onttrekt aan ieder houvast. Stel je een ruimte voor die continu uitdijt en waarin er geen vaste afmetingen of afstanden zijn, welke invloed heeft dat op onze waarneming van diepte, beweging en materie?

De kunstwerken in Space, Expanding benaderen ruimte los van datgene wat we gewend zijn om te zien. Op het eerste gezicht gaan ze uit van een herkenbaar uitgangspunt, zoals perspectief, rasterlijnen, tekstbeelden of spiegelingen van de werkelijkheid, maar bij nadere beschouwing houdt ieder beeld meerdere voorstellingen of proposities van de werkelijkheid in zich.

De wandobjecten van Henriëtte van ‘t Hoog (1943) lijken alleen vanuit een bepaald gezichtspunt een kubus, maar niet één hoek is 90°. Ze veranderen door de beweging van de toeschouwer en in feite steekt het werk de draak met het perspectief. De ruimtelijkheid heeft niet alleen betrekking op het object zelf, maar zet zich voort op de muur, als trilling en gloed van kleur.

Gracia Khouw (1967) laat geschreven taal zien als beeld. Als je lettertekens ziet, ben je sterk geneigd er informatie uit te willen halen, maar eigenlijk gaat het in haar beelden om wat er zich tussen de letters afspeelt, in de ‘spaties’ of ‘witruimte’. Je kunt haar schilderijen zien als een uitvergroting van deze tussenruimte, geordend in segmenten met zichtlijnen vanuit het midden van het doek.

Sonia Rijnhout (1954) toont schilderijen opgebouwd uit rasters: overelkaar buitelende bundels lijnen. In eerdere werken zijn ook fragmenten van woordbeelden en tekenachtige vormen verwerkt; in de recente werken concentreert ze zich op meervoudige structuren. Zij poneert dat zuiverheid niet alleen een kwestie is van eenvoud en reductie, maar evengoed kan schuilen in complexiteit.

Het werk van Mischa Rakier (1970) onderzoekt in hoeverre je datgene wat je waarneemt aanziet voor werkelijkheid. Hij maakt objecten en installaties waarin de toeschouwer wordt geconfronteerd met meerdere gezichtspunten tegelijk. Spiegelingen en fragmentaties spelen hierbij een grote rol; de waarneming van de omgeving wordt zowel versterkt als ontkracht door haar overvloed aan beeldverdubbelingen.

 

Van Space, Expanding verschijnt een kleine publicatie met een beeldverslag van de tentoonstelling. Deze is op de afsluiting, 13 januari 2013, verkrijgbaar. U kunt een exemplaar bestellen à € 7,00 per boekje.

http://www.heinelferink.nl/index.htm
http://www.henriettevanthoog.nl/
http://www.graciakhouw.nl
http://www.soniarijnhout.nl
http://www.mischarakier.com/